ال‌کلاسیکو صحنه تقابل ستاره‌هایی بود که هرکدام می‌توانستند نتیجه مسابقه را تغییر دهند؛ اما در میان چهره‌های سرشناس دو تیم، مارک کوکوریا با نمایشی درخشان در مهار لامین یامال، نقش مهمی در محدود کردن توان هجومی بارسلونا ایفا کرد.
در شرایطی که رئال مادرید با برنامه‌ای حساب‌شده به میدان آمده بود، ژوزه مورینیو توانست از همان دقایق ابتدایی جریان مسابقه را به‌خوبی مدیریت کند. ترکیب خط میانی رئال با حضور بازی‌سازان تکنیکی و سپس ورود ادواردو کاماوینگا، به این تیم کمک کرد کنترل بازی را در اختیار بگیرد و در لحظات حساس ضربه نهایی را وارد کند. کیلیان امباپه نیز با انگیزه‌ای بالا در این مسابقه حاضر شد تا در آستانه مراسم توپ طلا، نامش را بیش از پیش بر سر زبان‌ها بیندازد.
با این حال، یکی از مهم‌ترین اتفاقات مسابقه در جناحی رقم خورد که یامال انتظار داشت در آن بدرخشد. کوکوریا با شناخت دقیق از سبک بازی این مهاجم جوان، حرکات او را پیش‌بینی می‌کرد، مسیرهای معمول پاس‌کاری‌اش را می‌بست و او را به استفاده از پای چپ وادار می‌کرد. نتیجه این بود که ستاره بارسلونا نتوانست تأثیر همیشگی خود را بر بازی بگذارد.
بارسلونا به‌طور کامل به یامال وابسته نیست، اما عملکرد این بازیکن اغلب بازتابی از وضعیت کلی تیم است. زمانی که او در زمین آزادانه بازی می‌کند و از حرکات تکنیکی خود لذت می‌برد، خط حمله بارسلونا می‌تواند به نیرویی ویرانگر تبدیل شود. در ال‌کلاسیکو اما شرایط متفاوت بود و کوکوریا اجازه نداد این ستاره جوان به ریتم مطلوبش برسد.
یامال در آستانه مراسم توپ طلا فرصت داشت با درخشش برابر رئال مادرید توجه‌ها را به خود جلب کند؛ فرصتی که پیش‌تر در دیدار مقابل پاری‌سن‌ژرمن نیز نتوانسته بود به‌خوبی از آن استفاده کند. این بار هم مدافعی مقابل او قرار گرفت که شناخت نزدیکی از توانایی‌هایش داشت و با بستن فضاها، او را از جریان مسابقه دور کرد.
این دوئل از جهتی دیگر نیز جذاب بود؛ چراکه یامال پیش‌تر در گفت‌وگویی با شبکه کادنا کوپه، با لحنی کری‌خوانانه درباره کوکوریا گفته بود که در نخستین ال‌کلاسیکو او در ترکیب اصلی قرار می‌گیرد، اما در بازی دوم روی نیمکت خواهد نشست، چون قرار است او را «ببلعد». در عمل، این کوکوریا بود که در زمین برنده این نبرد شد.
مورینیو پس از مسابقه با اشاره به دشواری مهار یامال گفت: «فقط وقتی می‌توانم او را درک کنم که ۱۰ متر از من فاصله داشته باشد. این بچه بازیکن بسیار خوبی است و مهار کردنش خیلی دشوار است.» او همچنین تأکید کرد که یامال تلاش کرده بود با گرفتن خطا، کوکوریا را در معرض دریافت کارت زرد قرار دهد، اما مدافع اسپانیایی عملکرد خوبی داشت.
یامال در نیمه نخست فرصت‌هایی برای تأثیرگذاری داشت، اما ضربه‌اش با داخل پا از کنار تیر دروازه لونین بیرون رفت. در سوی دیگر، امباپه با گلی که پس از تغییر مسیر توپ به ثمر رسید، رئال مادرید را پیش انداخت؛ اتفاقی که فشار بیشتری بر بارسلونا وارد کرد.
مشکلات بارسلونا تنها به ناکامی یامال محدود نبود. تیم هانسی فلیک نتوانست در برابر ساختار دفاعی رئال مادرید راه‌حل مؤثری پیدا کند و هنگام از دست دادن توپ نیز در پرس از جلو موفقیت همیشگی را نداشت. رئال با بهره‌گیری از فضاهای پشت خط دفاعی حریف و سرعت مهاجمانش، بارها خط دفاع بارسلونا را تحت فشار گذاشت.
غیبت پدری در بخش مهمی از مسابقه نیز در جریان بازی‌سازی بارسلونا محسوس بود. بدون حضور مؤثر او، بازیکنان هجومی این تیم برای ایجاد موقعیت با مشکل روبه‌رو شدند و نتوانستند فشار مستمری بر دروازه رئال وارد کنند. تغییرات اجباری در خط دفاعی نیز شرایط را دشوارتر کرد و بازیکنان بارسلونا برای مهار حملات حریف به زحمت افتادند.
بارسلونا در نیمه دوم واکنش بهتری نشان داد و با افزایش فشار هجومی، چندین کرنر به دست آورد و موقعیت‌هایی برای گلزنی ایجاد کرد. پدری با کنترل بهتر جریان بازی، در یکی از صحنه‌ها زمینه را برای گل رافینیا فراهم کرد تا این بازیکن برزیلی بار دیگر توانایی خود را در ال‌کلاسیکو نشان دهد.
با این حال، تلاش بارسلونا برای بازگشت به مسابقه با ریسک‌های بیشتری همراه شد. در یکی از همین موقعیت‌ها، لو رفتن توپ از سوی گابریل ژسوس فرصتی در اختیار کاماوینگا قرار داد تا با پیشروی در جناح زمین، توپ را به امباپه برساند و گل دوم رئال مادرید شکل بگیرد.
در نهایت، امباپه با گلزنی در این مسابقه درخشید، اما یکی از روایت‌های مهم ال‌کلاسیکو، نمایش کم‌فروغ یامال در برابر کوکوریا بود؛ مدافعی که با شناخت حرکات این ستاره جوان، او را از تأثیرگذاری معمولش دور کرد و یکی از مهم‌ترین دوئل‌های مسابقه را به سود خود پایان داد.
نظر شما